Te midden van de heruitgaven, zoveelste albums van artiesten die hun kunstje steeds maar herhalen of juist artiesten die teveel lijken op, komt er soms iets voorbij wat je aangenaam verrast. In dit geval het project van Harm Timmerman die zowel qua teksten als inspiratie voor muziek zijn heil heeft gezocht in de filosofische stroming \u201cvrijmetselarij\u201d. Ook het artwork kwam tot stand op basis van deze stroming. Achter elke song en elk kunstwerk dat in de goed verzorgde digipak is afgebeeld, zit een verhaal. Zonder nu direct bekeerd te raken, moet ik vast stellen dat Timmerman met dit album een uitzonderlijk goed en kwalitatief hoogstaand product heeft afgeleverd.<\/p>\n
Twaalf tracks van de hand van deze muzikant die zelf gitaar, bas en synths bespeelt en ook verantwoordelijk is voor de uitgebalanceerde productie. De tweede belangrijke man heet Diederik Huisman. Diens uitermate prettige stem en uitstekende Engels dragen bij tot de internationale uitstraling van dit album. De muziek valt in de categorie pop met een progressief en symfonisch tintje. De sax (en fluit) van Alex Simu zorgen echter ook voor de ietwat jazzy inslag, vooral goed te horen in een relaxt nummer als Walking Through This Sacred Place, met veel aandacht voor een fiedelend pianootje op zowel de voor- als de achtergrond. De korte tracks zijn kenmerkend voor popmuziek, de instrumentatie en de vaak geniale maar toch melodieuze overgangen zijn meer karakteristiek voor de progressieve rockmuziek. Flarden van Double, Pink Floyd en No-Man zijn te herkennen maar doen onvoldoende recht aan de composities van Timmerman die dus niet duidelijk \u2018lijkt op\u2019 maar zijn eigen pad in de muzikale rijkom heeft weten te vinden.<\/p>\n
In tal van kleine details en effecten onderscheidt Temple Of Humanity zich positief want er is zeer kritisch gekeken naar opbouw en invulling: verre van eenheidsworst derhalve. Wonderschoon is bijvoorbeeld het haast Floydiaanse Documentum Intellige dat door gebruik van een koor een heel aparte Gregoriaanse \u2018twist\u2019 krijgt, terwijl de opening, de single Turn The Key, tot mijn favoriete, meest pakkende nummers behoort. Seven Step Staircase is een mooi instrumentaaltje, gedragen door Simu\u2019s fluit.<\/p>\n
Geluidsfragmenten zijn te horen via www.free-stone.org maar de man en zijn muzikanten blijven hier tot op heden wat in nevelen gehuld. Een prima schijfje is dit desalniettemin heel zeker wel: warm aanbevolen!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Te midden van de heruitgaven, zoveelste albums van artiesten die hun kunstje steeds maar herhalen of juist artiesten die teveel lijken op, komt er soms iets voorbij wat je aangenaam … <\/p>\n